تكملهاي بر جفاي دوست...
به گزارش
خبرنگار فرهنگي «خبرگزاري دانشجو»، دست اندركاران آلبوم دلصدا در واكنش به
مطلبي با عنوان «سياست جذب فشن با رويكرد سياه به دفاع مقدس» كه روز گذشته
در اين خبرگزاري منتشر شد، جوابيه اي را با عنوان «تكمله اي بر جفاي
دوست» ارسال كرده اند، كه متن كامل اين جوابيه به شرح زير است:
خواندم نقد برادر یا خواهر محترمی را بر
آلبوم صوتی دلصدا که در حوزه دفاع مقدس و نه جنگ، ساخته شد. سوای از همه
تعارفات، دوست می دارم چند خطی را برای روشن شدن اذهان مخاطبان گران مایه
خبرگزاری وزین شما، بنگارم.
اول: برادر یا خواهر عزیز نگارنده که نامی هم از خود برجای نگذاشته، خوب است صدر تا ذیل این مخلوق صوتی را توامان وارسی کند. به این معنا که این محصول را نه فقط در چهار بیت! که باید در هفت قطعه صوتی و آن هم به صورت کامل مورد ارزیابی قرار داد. بلاتشبیه آیه شریفه لااله الا الله را هم که نیمه بخوانی، مترادف است با تکفیر حضرت باری تعالی. فلذا خواهش حقیر بر آن است که جانب انصاف را رعایت کنیم. ولو سلیقه ما گرایشی به مخلوق این چنینی نداشته باشد.
دوم: در ایام ماضی، معروض داشتم این مولود، که صدایی برآمده از دل خوانندگان اش نیز هست، ویژه نسل باصطلاح امروزی ساخته شود. نسلی که خود را فشن می داند، نسلی که همگی ما خوب دریافته ایم، بخش متاسفانه زیادی از این دهک به ظاهرفشن، نه تنها رغبتی به ایام دفاع مقدس ندارد که از بردن اسم شهید و شهادت، احساس شرمساری می کند. بی شک با این جماعت نمی توان به زبان اساتیدی چون حاج صادق آهنگران و الخ سخن گفت. با این نسل نمی توان در همان ابتدای کار با اشعار عریان و همیشگی حرف زد. یحتمل نگارنده عزیز موید این نکته خواهد بود که انتقال هر مفهومی به زمان و صد البته مقدمه چینی نیاز دارد.
سوم: حضرت منتقد فرموده اند که محصولات فرهنگی را نباید دسته بندی کرد و صد البته حقیر، سخت بر این باورم که هر سخن جایی و هر نکته مکانی دارد.
با هر کس باید به گونه ای مفید و خاص و
صد البته نوین سخن گفت. شما چگونه می توانید به جوانی که از بدیهی ترین
اصول و فروع دین خویش آگاه نیست، تفسیر المیزان تزریق کنی؟! یا سیری بر
منتهی الآمال؟! مگر می شود که به تازه مسلمان شده ای - که نه، به تازه
گرایش پیدا کرده ای به شرع مبین-هر محصولی را ارایه کرد؟! که باید با زیرکی
و صبر، به انتقال مفهوم پرداخت.
چهارم: سوال حقیر از نگارنده این است، چرا حضرت امام به آن هشت سال آفتابی خدا، عنوان دفاع مقدس را ممزوج کرد؟ چرا آن پیر روشن بین به آن هشت سال خوب خدا، عنوان جنگ مقدس را الصاق نکرد؟ کجای اسلام ناب مان نیل به جنگیدن و روحیه تهاجم دارد؟
آری ما با دشمن سر پیکار داریم اما تا
وقتی که دشمن سر پیکار داشته باشد. ما دفاع می کنیم و مبارزه اما متجاوز به
خاک و متخاصم به حقوق ملت های دیگر نخواهیم بود و نیستیم. اشعاری که توسط
شما انتخاب شد، شاید در ظاهر بویی از دیانت و معنویات نبرده باشد اما وقتی
در کنار باقی ابیات خوانده شود، کیمیای دیگری ست. آنجا که گفته شد:
با مادر های بی قرارت گریه کردم / با لاله های داغدارت گریه کردم (محسن چاووشی)
این مفاهیم در جنگ ویتنام یافت می شود یا نبرد بلوک شرق و غرب؟ و یا آن جا که خوانده شد:
تو که با ظلم می جنگی خدا همسنگرت میشه/اگه این حرف رو با قلبت بفهمی باورت میشه (شهاب رمضان)
این خدایی که از آن در این بیت دم زده می شود، شما در کدام یک از جنگ های معاصر یافته اید؟ لکن این دو بیت تنها گوشه ای از اشعار زیبای آلبوم دلصداست که اتفاقا ابیات پیشین ابیات انتخابی حضرت منتقد هستند!
لذا جهت روشن شدن افکار یکسونگرانه مان، باید کل قطعات این آلبوم واکاوی شود. ای کاش حداقل بر دموی تصویری این کار، درنگی کرده بودید.
آن جا که همین به قول شما خواننده های به دور از معنویت، آثارشان را به عموی شهید و آن یکی به تمامی شهدا و الخ تقدیم کرده اند.
در پایان باورم هست که هیچ محصولی از حیث محتوا، به دور از نقد نخواهد بود. که دلصدا نیز بر این بدیهه مفید، گردن می نهد.
سر ما و انتقاد شما. لکن چه خوب بود در
تمامی واژه هامان، جانب انصاف و اعتدال را لحاظ می کردیم. در پایان ضمن
تشکر از حوصله ی هزینه شده مخاطبان خبرگزاری وزین تان در جستار این سطور،
از همه دست اندرکاران آلبوم فوق الذکر و نیز مخاطبان با شعور و فهیم این
اثر تشکر و قدردانی کرده و عرض کنم، دلصدای 2 با موضوع امام زمان عجل الله
تعالی فرجه الشریف در راه است.
امیدوارم با استعانت از لطف و یاری بی
کران حضرت حق و ایضا منتظران حضرت اش، شاهد تولد محصولی به مراتب اثرگذارتر
و پویاتراز قبل باشیم. انشاالله
کوچکترین سوار سفینه عاشورایی انقلاب – میثم محمدحسنی
+ نوشته شده در دوشنبه ۴ اردیبهشت ۱۳۹۱ ساعت ۱۱:۶ ق.ظ توسط محمد
|
رگه هایی هرجایی در هم می آمیزند و عاقبتی را می سازند که عقوبتش را ما رقم نمی زنیم. اینجا چرکنویس تماشای روحی است که تقلا می کند از پی و پوست عریان شود ولی نمی تواند. این گونه است که تنها ردی محو و سبز بر پوست می ماند. بر پوست می مانیم و رگ ها تا مغز استخوان در پنهانی خویش اند.